Chillen in Broome

De afgelopen tijd hadden we veel kilometers gereden, tijd dus om even op adem te komen in Broome. Broome leent zich daarvoor als geen andere plaats en de meesten die in Broome aankomen blijven langer dan gepland. Is Broome dan zo super speciaal? Eigenlijk niet, maar het is meer de combinatie van relaxte plaats, heerlijk strand, goede faciliteiten, en zowel voor de mensen die naar het noorden reizen als die naar het zuiden reizen is het één van de weinige plaatsen waar je prima even kan bijkomen van al dat moois...

En wij dus ook, de geplande zeven dagen liepen uit naar tien dagen, maar daar hadden we wel een goede reden voor. Tien dagen in een huisje letterlijk aan het zwembad, met twee slaapkamers (ja hoor, we hadden een upgrade van het (Bayside Holiday) apartement gekregen t.w.v. 56 AUD per dag!), een goede keuken en voor het eerst sinds tijden weer een keer dagelijkse schoonmaak inclusief schone handdoeken. En ja, dat is dan gewoon even lekker, vooral als je ergens tien dagen blijft ;)

Het zwembad hadden we het meeste plezier van. Het was een klein (10m bij 5m) zwembad, maar daardoor konden Yannick en Malú heerlijk zwemmen. Onze waterratjes ontwikkelden zich snel... Yannick zwom onder en boven water zonder bandjes van de ene kant naar het andere kant van het zwembad (aan het eind zelfs over de lengte). De duikbril, snorkel en flippers werden dankbaar en met enthousiasme getest. Maar het mooiste van alles was toch wel Malú. Na een paar dagen oefenen met Sandra begon ze zelf met bandjes te drijven en snel daarna te zwemmen (een soort hardlopen in het water)! Eerst nog kleine stukjes, maar al snel zei ze: "Nee mam, je hoeft niet mee te gaan. Ik ga alleen..." Dat zijn natuurlijk de mooie momenten, wij wisselen dan snel een trotse blik en een glimlach uit. En Yannick glimt ook van trots en roept naar ons: "Mam, pap, kijk... Malú kan alleen zwemmen!" :)

Eén van de aantrekkelijke plaatsen van Broome is Cable Beach, zit zeker in de top 20 van mooie stranden van Australië. Wit strand, turquoise water, mooie golven, stoere surfers, prachtige zonsondergangen. De eerste keer dat we erheen gingen huurden we een boogie board om uit te proberen. Dat bleek zo'n succes, dat de volgende dag een board gekocht werd om mee te surfen. Hang loose baby!

Allemaal probeerden we het board uit en allemaal vonden we het leuk op onze eigen manier. Malú om aan de rand van het water op te staan ("Mam, ik wil ook surfen..."), Sandra om lekker op te drijven, Jeroen was weer even terug in zijn jeugd en probeerde de hoogste golven te pakken en Yannick leerde dat hij binnen twee dagen ook die hoge golven in zijn eentje kan bedwingen. Dat leren ging in het begin zoals vaders dat doen (levert vast een glimlach bij moeders op, in ieder geval wel bij Sandra ;). Yannick en ik gingen het water in met het board en voor ons mannen telt dan eigenlijk maar één ding. Even wachten op de hoogste golf, kijken waar die precies omslaat zodat je precies goedstaat en dan mee, liefst tot op het strand... Maar de eerste keer ging dat natuurlijk niet gelijk goed, de golven waren wel erg hoog en we kwamen allebei proestend en met zout in de ogen en in de mond weer boven.

Een kleine subtiele hint van Sandra leerde ons dan dat we beter eerst met een klein golfje kunnen beginnen en dan ook nog waar het nog niet zo diep is. Tja, daar zit wat in, het gaat wel niet zo snel, maar we gingen wel gelijk met de golf mee. En de lach van Yannick toen we op het strand spoelden voorspelde veel plezier... :) Niet veel later wilde Yannick zelf bepalen welke golf hij zou nemen en als Jeroen dan een goede golf aanwees zei hij: "Nee papa, de tweede golf is altijd beter..." Zoveel wijsheid, misschien wordt het wel een echte surfer :) Ach, Jeroen dacht dat de hoge golven ook wel het gewenste resultaat hadden opgeleverd (of Yannick had binnen tien minuten zijn board aan de kant gelegd ;). Zo leerde Yannick binnen een dag 'surfen' en ging hij met een duwtje van ons, of zelf springend, met de hoogste golven mee en genoten we volop. De vraag blijft staan wie er meer genoot: Yannick of Jeroen...




Enkele dagen later gingen we achter de rotsen bij 'het zwemstrand' naar het strand daar omdat daar de kamelen waren die we wilden fotograferen bij zonsondergang. Een ware happening vond daar plaats achter de rotsen. Ruim 40 kamelen, veel auto's op het strand met mensen met tafel, stoelen en bijhorende wijn die allemaal gingen genieten van de zonsondergang. Sandra ging met Yannick en Malú op het strand zoveel mogelijk zeezout verzamelen terwijl Jeroen achter de stoet kamelen aanging om zo mooie zonsondergang foto's te maken.

Dat resulteerde in een stevige avondwandeling èn een aantal plaatjes van foto's!

De dag erna mochten we zelf plaatsnemen op een kameel. We hadden gekozen voor de middagtour van een half uur, dat leek ons lang genoeg met de kids. We kregen kameel Ned toegewezen. Alle kamelen die meelopen zijn kamelen die op de een of andere manier een 'vervelend' verleden hebben. Er was een kameel uit Maleisië, die gered was van slachting. Onze kameel Ned bleek een kameel die, voordat hij in Broome kwam met een paar andere kamelen, in 4 maanden tijd gelopen had van het midden van Australië (Alice Springs) naar Broome. Ned was één van de liefste kamelen zei de begeleidster, dus dat stelde ons gerust. Het is toch wel spannend zo'n eerste keer op een kameel. Voorals als de begeleiders steeds maar benadrukken dat je voorzichtig moet zijn en goed achterover moet leunen bij het opstaan en het gaan zitten van de kameel. Maar gelukkig verliep alles prima en hadden we een mooie hobbeltocht. Yannick en Malú vonden het heel leuk om te hobbelen en zaten heel hoog. Ze vonden het minder hobbelen dan de olifanten omdat die ook nog eens op het pad naar beneden en boven moesten. Sandra was blij dat ze voorop zat, omdat Jeroen iedere keer werd ingehaald door de kameel achter hem die zodoende even zijn kop naast Jeroen liet zien. En Sandra had wel eens gehoord dat kamelen heel hard kunnen bijten :)


Ook brachten we een bezoek aan een strand ten noorden van Broome, Coconut Well. Dit strand was alleen met 4WD te bereiken. Aangezien we al een tijdje in een vette Jeep rijden, blijft het vooral leuk om van de geasfalteerde wegen af te mogen. We kwamen daar 's morgens vroeg aan en er was dan ook niemand te bekennen. Dit strand is erg afgelegen en staat niet echt getipt als uitje in alle folders. Wit strand en wederom de turquoise zee, prachtig! Yannick merkte zelf op: "Zijn hier geen andere mensen?"


We vermaakten ons met het op het strand tekenen van een parcours waarop de nodige rondjes gerend konden worden. Een dag eerder, tijdens een bezoek aan de haven van Broome zagen we ook onze eerste schildpad (en daarna nog één) in het echt zwemmen in de zee.

Nog even terug naar de reden van onze verlenging in Broome. Cape Leveque ligt afgelegen, zo'n 200 kilometer ten noorden van Broome op het Dampier Peninsula. Cape Leveque stond op ons verlanglijstje, vooral omdat je in Cape Leveque het eco-resort Kooljaman hebt met safaritenten op de heuvel met een fantastisch uitzicht op de baai eronder. De meeste mensen slaan dit deel van West-Australië over omdat het (te) ver voor een dagje uit is en dus erg afgelegen en bovendien kun je er alleen komen met een 4WD. Wij niet, wij willen er graag naartoe. Helaas was het vol, maar konden we drie dagen later wel boeken. Drie dagen extra Broome is gelukkig geen straf ;)

Broome, heerlijke stad, relaxen, zwemmen in de achtertuin, surfen op Cable Beach en hobbelen op kamelen. Het is echt een feestje om daar met de familie te mogen zijn!