De Mekong regio (Laos, Cambodia, Vietnam en Thailand) is een complexe regio. Eigenlijk besef je dat niet als je in Nederland bent. Als wij voor de reis aan Azie dachten, waren het vooral de mensen met de eeuwige glimlach en de tempels wat dan als eerste naar boven kwam.
Maar als je rondreist en de mensen spreekt over vroeger, dan begrijp je het heden wat beter. Elk land heeft wel zijn eigen strijd (of oorlog) gestreden, sommige vers, sommige wat langer geleden. Vietnam en Thailand zijn eigenlijk de landen die in charge zijn van de regio en grotendeels bepalen wat er gebeurt. Er zijn veel en grote tegenstellingen, het gat tussen arm en rijk wordt steeds groter, en dat is anders arm dan in Nederland. De kracht van Angkor Wat vs de pijn van Pol Pot. De glimlach op het gezicht vs de gedachten over de overheid.
We zullen Cambodia blijven herinneren en waarderen als het land van de tegenstellingen. In Phnom Penh ervaarden we dat door de eerste dag naar het National Museum en het Royal Palace te gaan. De volgende dag stonden we bij de Killing Fields en was daar de stilte. Als je de borden leest over hoe het toendertijd ging, hoor je de stemmen in gedachten. Indrukwekkend, triest, pijn... We zijn bewust één voor één rond gaan lopen omdat we het niet geschikt vonden voor Yannick en Malú. Vooral het monument met veel botten, skeletten en kleren van toen is toch een beetje te veel van het goede voor hen...
Veel tijd met je kinderen doorbrengen is ook veel tijd voor het beantwoorden van vragen hebben. Yannick maakt daar graag gebruik van en wil van alles weten. De 'waarom dan?' vraag is niet meer te tellen op een dag, leuk om te zien dat hij zo nieuwsgierig is. Allerlei thema's komen dan langs. Sinds we in Afrika geweest zijn, wil hij veel weten over leven en dood. Dat begon natuurlijk met de leeuw die andere dieren vangt om op te eten, maar inmiddels begrijpt hij ook dat mensen geboren worden en weer doodgaan. Hij legde al vrij snel zelf de link met Opa Bert en begon meer over zijn opa te vragen. Waarom is hij dan dood, hoe kwam dat, wat deed Opa Bert? We gaan daar zo natuurlijk mogelijk mee om en vertellen veel over zijn opa. Het meest vertederend is als hij naast je komt zitten en vraagt: "Pap, vertel nog eens over Opa Bert..."
Na Phnom Penh namen we de bus naar Sihanoukville, de badplaats van Cambodia. Hier hebben we heerlijk relaxed een paar dagen aan zee en het zwembad doorgebracht. Op het strand konden we bij een parasol zitten met lekkere stoelen en voor de kids konden we een grote band huren om mee te spelen in de zee. Gecombineerd met goede golven was dat natuurlijk dikke pret! :) Vervolgens even slapen na de lunch en dan het zwembad in... Kortom, genieten zonder steeds op pad te hoeven is ook wel even lekker ;)
We proberen zoveel mogelijk accommodaties met een zwembad te boeken. Na de lunch slaapt Malú altijd een uurtje of twee en dat is de periode dat één van ons met Yannick op stap gaat om wat te doen. Eigenlijk gewoon noodzaak, want als Yannick in de kamer blijft weten we zeker dat Malú niet lang slaapt. En met de lange en intensieve dagen die we hebben, heeft Malú haar slaap hard nodig! Als er een zwembad is, dan is het makkelijk. Eerst een uur met Yannick zwemmen en dan nog even bijkomen met het voorlezen van een boekje. Pakt hij ook nog een beetje rust... Als er geen zwembad is, tja, dan maar improviseren. Meestal wordt het dan een stuk lopen, of ergens gaan zitten en daar lezen, of wat regelen met een tuk-tuk. Genoeg te verzinnen dus.
Uiteindelijk gingen we na drie dagen relaxen weer door en besloten we direct door te gaan naar ons volgende land: Vietnam. Met de bus van Sihanoukville via Phnom Penh naar Ho Chi Minh City (HCMC), een ritje van meer dan 12 uur. Ach ja, wat zullen we ervan zeggen. Twee uur langer dan gepland, chaotische grenscontrole, bus die op het eind om de 10 minuten afsloeg..., maar de kids (en wij dus ook) gedroegen zich weer voorbeeldig. Het lijkt wel of de langere ritten makkelijker gaan dan de kortere ;)
Vaarwel Cambodia, vaarwel Angkor Wat, vaarwel Killing Fields, vaarwel tegenstellingen... Take care!
Maar als je rondreist en de mensen spreekt over vroeger, dan begrijp je het heden wat beter. Elk land heeft wel zijn eigen strijd (of oorlog) gestreden, sommige vers, sommige wat langer geleden. Vietnam en Thailand zijn eigenlijk de landen die in charge zijn van de regio en grotendeels bepalen wat er gebeurt. Er zijn veel en grote tegenstellingen, het gat tussen arm en rijk wordt steeds groter, en dat is anders arm dan in Nederland. De kracht van Angkor Wat vs de pijn van Pol Pot. De glimlach op het gezicht vs de gedachten over de overheid.
We zullen Cambodia blijven herinneren en waarderen als het land van de tegenstellingen. In Phnom Penh ervaarden we dat door de eerste dag naar het National Museum en het Royal Palace te gaan. De volgende dag stonden we bij de Killing Fields en was daar de stilte. Als je de borden leest over hoe het toendertijd ging, hoor je de stemmen in gedachten. Indrukwekkend, triest, pijn... We zijn bewust één voor één rond gaan lopen omdat we het niet geschikt vonden voor Yannick en Malú. Vooral het monument met veel botten, skeletten en kleren van toen is toch een beetje te veel van het goede voor hen...
Veel tijd met je kinderen doorbrengen is ook veel tijd voor het beantwoorden van vragen hebben. Yannick maakt daar graag gebruik van en wil van alles weten. De 'waarom dan?' vraag is niet meer te tellen op een dag, leuk om te zien dat hij zo nieuwsgierig is. Allerlei thema's komen dan langs. Sinds we in Afrika geweest zijn, wil hij veel weten over leven en dood. Dat begon natuurlijk met de leeuw die andere dieren vangt om op te eten, maar inmiddels begrijpt hij ook dat mensen geboren worden en weer doodgaan. Hij legde al vrij snel zelf de link met Opa Bert en begon meer over zijn opa te vragen. Waarom is hij dan dood, hoe kwam dat, wat deed Opa Bert? We gaan daar zo natuurlijk mogelijk mee om en vertellen veel over zijn opa. Het meest vertederend is als hij naast je komt zitten en vraagt: "Pap, vertel nog eens over Opa Bert..."
Na Phnom Penh namen we de bus naar Sihanoukville, de badplaats van Cambodia. Hier hebben we heerlijk relaxed een paar dagen aan zee en het zwembad doorgebracht. Op het strand konden we bij een parasol zitten met lekkere stoelen en voor de kids konden we een grote band huren om mee te spelen in de zee. Gecombineerd met goede golven was dat natuurlijk dikke pret! :) Vervolgens even slapen na de lunch en dan het zwembad in... Kortom, genieten zonder steeds op pad te hoeven is ook wel even lekker ;)
We proberen zoveel mogelijk accommodaties met een zwembad te boeken. Na de lunch slaapt Malú altijd een uurtje of twee en dat is de periode dat één van ons met Yannick op stap gaat om wat te doen. Eigenlijk gewoon noodzaak, want als Yannick in de kamer blijft weten we zeker dat Malú niet lang slaapt. En met de lange en intensieve dagen die we hebben, heeft Malú haar slaap hard nodig! Als er een zwembad is, dan is het makkelijk. Eerst een uur met Yannick zwemmen en dan nog even bijkomen met het voorlezen van een boekje. Pakt hij ook nog een beetje rust... Als er geen zwembad is, tja, dan maar improviseren. Meestal wordt het dan een stuk lopen, of ergens gaan zitten en daar lezen, of wat regelen met een tuk-tuk. Genoeg te verzinnen dus.
Uiteindelijk gingen we na drie dagen relaxen weer door en besloten we direct door te gaan naar ons volgende land: Vietnam. Met de bus van Sihanoukville via Phnom Penh naar Ho Chi Minh City (HCMC), een ritje van meer dan 12 uur. Ach ja, wat zullen we ervan zeggen. Twee uur langer dan gepland, chaotische grenscontrole, bus die op het eind om de 10 minuten afsloeg..., maar de kids (en wij dus ook) gedroegen zich weer voorbeeldig. Het lijkt wel of de langere ritten makkelijker gaan dan de kortere ;)
Vaarwel Cambodia, vaarwel Angkor Wat, vaarwel Killing Fields, vaarwel tegenstellingen... Take care!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten