Met pijn in ons hart namen we afscheid van Laos, wat een heerlijk en authentiek land is dat toch! Gelukkig was onze volgende bestemming niet de minste: Siem Reap in Cambodja. Siem Reap is een grote stad, vooral bekend als uitvalbasis voor het oogstrelende tempelcomplex Angkor Wat.
Angkor Wat is het grootste religieuze complex ter wereld en één van de hoogtepunten van onze reis door Azië. Het is een enorm gebied met de meest mooie oude tempels. Vooral alle bewerkingen, alle figuren, mythen, dieren die uitgehouwen zijn in de stenen zijn fantastisch. Het deed ons weer denken aan Macchu Picchu. Het heeft dezelfde allure van een complex waarvan je ziet dat het in die tijd enorm machtig en rijk geweest moet zijn. De kracht spat er vanaf...
Wij moesten alleen even wennen aan alle voertuigen en mensen die er rijden. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Macchu Picchu mogen tuk-tuks, auto's, bussen en motors er gewoon rondrijden. En dat gebeurt volop aangezien er geen limiet op het aantal bezoekers per dag gesteld is. Begrijpelijk, want Cambodja kan het geld goed gebruiken (al vertelde één van onze gidsen dat er een organisatie in charge was die het geld doorsluist naar buurland Vietnam). Maar wel jammer, want bij zo veel schoonheid hoort eigenlijk ook de schoonheid van stilte.
Wij deden een rondrit met de tuk-tuk (ach ja, dan maar meedoen) en hadden een gids erbij om de historie te vertellen. Gelukkig hadden we deze keer een gids die erg goed Engels sprak, zodat we in twee dagen tijd veel te weten kwamen over Angkor Wat en Cambodja. Cambodja, verscheurd door de kracht van vroeger en de oorlog van de jaren zeventig. De Khmer Rouge zit hier nog diep, iedereen heeft wel een familielid verloren tijdens die verschrikkelijke tijd. Ondanks dat we zelf de 2e wereldoorlog niet hebben meegemaakt, vonden we veel parallellen met deze oorlog. Alleen waren het hier gewoon Cambodjanen tegen Cambodjanen. Je voelt nog steeds de pijn als de mensen erover praten.
Dan maar de pracht van Angkor Wat. We genoten van alle verhalen en Yannick en Malú vermaakten zich prima met allemaal geheime deuren en gangen. Knap hoor, dat ze ook zo'n cultureel dagje goed doorkomen, zal over een jaartje of 10 wel anders zijn ;) Wat wel fijn was, was dat we steeds een tempel gingen bekijken, dan weer een stukje moesten rijden met de tuk-tuk en dan weer wat gingen bekijken. Goed voor de afwisseling, en voor de temperatuur want met een graadje of 35 is het ook wel even lekker met een briesje rond te rijden...
We vonden het zo mooi allemaal dat we besloten om de volgende dag nog een dag naar Angkor Wat te gaan. Maar dan naar de tempels die wat verder op het complex lagen (ongeveer 35 kilometer rijden). Aangezien Malú niet in staat was om mee te gaan (zie volgend avontuur) gingen Jeroen en Yannick naar een tempel en het landmijnenmuseum.
De dag werd afgesloten met een verzoek van Jeroen. De dag ervoor had hij namelijk bij Angkor Wat een heel mooi schilderij gezien met een zonopkomst bij Angkor Wat. Eigenlijk was hij direct verkocht en wilde hij proberen het schilderij te kopen. Na bij een aantal andere schilderijen te hebben gekeken, kwam hij tot de conclusie dat er maar één ding op zat. Terug naar Angkor Wat, terug naar dat ene winkeltje met het mooie schilderij! Gelukkig was het schilderij er nog en na het gebruikelijke onderhandelen hebben we het nu in ons bezit :) Nu nog nadenken over een mooi plekje bij ons thuis...
Angkor Wat is het grootste religieuze complex ter wereld en één van de hoogtepunten van onze reis door Azië. Het is een enorm gebied met de meest mooie oude tempels. Vooral alle bewerkingen, alle figuren, mythen, dieren die uitgehouwen zijn in de stenen zijn fantastisch. Het deed ons weer denken aan Macchu Picchu. Het heeft dezelfde allure van een complex waarvan je ziet dat het in die tijd enorm machtig en rijk geweest moet zijn. De kracht spat er vanaf...
Wij moesten alleen even wennen aan alle voertuigen en mensen die er rijden. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Macchu Picchu mogen tuk-tuks, auto's, bussen en motors er gewoon rondrijden. En dat gebeurt volop aangezien er geen limiet op het aantal bezoekers per dag gesteld is. Begrijpelijk, want Cambodja kan het geld goed gebruiken (al vertelde één van onze gidsen dat er een organisatie in charge was die het geld doorsluist naar buurland Vietnam). Maar wel jammer, want bij zo veel schoonheid hoort eigenlijk ook de schoonheid van stilte.
Wij deden een rondrit met de tuk-tuk (ach ja, dan maar meedoen) en hadden een gids erbij om de historie te vertellen. Gelukkig hadden we deze keer een gids die erg goed Engels sprak, zodat we in twee dagen tijd veel te weten kwamen over Angkor Wat en Cambodja. Cambodja, verscheurd door de kracht van vroeger en de oorlog van de jaren zeventig. De Khmer Rouge zit hier nog diep, iedereen heeft wel een familielid verloren tijdens die verschrikkelijke tijd. Ondanks dat we zelf de 2e wereldoorlog niet hebben meegemaakt, vonden we veel parallellen met deze oorlog. Alleen waren het hier gewoon Cambodjanen tegen Cambodjanen. Je voelt nog steeds de pijn als de mensen erover praten.
Dan maar de pracht van Angkor Wat. We genoten van alle verhalen en Yannick en Malú vermaakten zich prima met allemaal geheime deuren en gangen. Knap hoor, dat ze ook zo'n cultureel dagje goed doorkomen, zal over een jaartje of 10 wel anders zijn ;) Wat wel fijn was, was dat we steeds een tempel gingen bekijken, dan weer een stukje moesten rijden met de tuk-tuk en dan weer wat gingen bekijken. Goed voor de afwisseling, en voor de temperatuur want met een graadje of 35 is het ook wel even lekker met een briesje rond te rijden...
We vonden het zo mooi allemaal dat we besloten om de volgende dag nog een dag naar Angkor Wat te gaan. Maar dan naar de tempels die wat verder op het complex lagen (ongeveer 35 kilometer rijden). Aangezien Malú niet in staat was om mee te gaan (zie volgend avontuur) gingen Jeroen en Yannick naar een tempel en het landmijnenmuseum.
De dag werd afgesloten met een verzoek van Jeroen. De dag ervoor had hij namelijk bij Angkor Wat een heel mooi schilderij gezien met een zonopkomst bij Angkor Wat. Eigenlijk was hij direct verkocht en wilde hij proberen het schilderij te kopen. Na bij een aantal andere schilderijen te hebben gekeken, kwam hij tot de conclusie dat er maar één ding op zat. Terug naar Angkor Wat, terug naar dat ene winkeltje met het mooie schilderij! Gelukkig was het schilderij er nog en na het gebruikelijke onderhandelen hebben we het nu in ons bezit :) Nu nog nadenken over een mooi plekje bij ons thuis...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten