Indrukwekkende week in Sapa

Sapa, stad in de bergen in het noorden van Vietnam. 's Morgens vaak gehuld in nevel, maar wanneer die optrekt is het uitzicht schitterend. Rijstvelden bepalen het landschap, afgewisseld met kleine houten huisjes. Asfaltwegen zijn er niet, scooters zijn een luxe vervoermiddel. Meestal is het de benenwagen. Vrouwen en mannen vertrekken 's morgens vroeg uit hun dorp (van 300 tot 2000 inwoners) en lopen 10 km naar Sapa. Hier hopen zij hun zelfgemaakte spullen (etuis, tasjes, lappen) te kunnen verkopen aan de toeristen zodat ze, na een wandeling 's avonds terug naar huis, de familie blij kunnen maken met wat extra geld. Soms aardig, soms heel erg vasthoudend terwijl je al meer dan 10 keer 'no thank you' hebt gezegd, negeren is dan het beste.

De rest van de familieleden werkt op het rijst- of maisveld voor wat schamele inkomsten. Soms geholpen door een buffel die kan helpen bij het ploegen, soms moet alles met de hand gedaan worden. Een buffel kost ongeveer 600 US$ en dit is voor velen niet op te brengen. Wij wandelen door die dorpjes heen en genieten van het uitzicht en de pracht van het groen. Zij ploeteren hard en wonen in dorpen waar niet altijd electriciteit en schoon drinkwater voorhanden is. Zelfs de daken van de huisjes zijn niet altijd waterdicht, dit betekent dat er na een harde regenbui er geen droog plekje in huis meer is.

Prachtige mensen zijn het. Knap met mooie kleding aan, zwart met verschillende kleuren. Alle stammen hebben hun eigen kledingsoort, sommigen dragen broeken, weer anderen rokken met een soort beenwarmers. Meisjes en jongens trouwen hier al vroeg, voor hun 20e jaar. Ouders kiezen de jongen voor het meisje uit. Vervolgens trouwen ze en komen er (veel) kinderen (niet iedereen weet van de pil of het condoom af). Scheiden kent men hier niet, je blijft je hele leven bij elkaar, ook al loopt dat niet echt lekker.

De regering stimuleert het naar school gaan, maar veel lokale mensen houden hun kinderen thuis om te helpen werken op het rijstveld. Soms worden kinderen op school geslagen als ze stout zijn. De donatieboxen op de scholen, die wij bezoeken tijdens onze wandelingen, kunnen gevuld worden met geld. Dit geld komt echter niet ten goede aan de leerlingen, maar wordt bijvoorbeeld verdeeld onder de leraren...hoe erg kan het zijn!

Veel van bovenstaande hoorden we van onze gids afkomstig uit een lokaal dorp, May, een meisje van 21 jaar, getrouwd en moeder van een meisje van 18 maanden.

Op zondag bezochten we de markt in Bac Ha, 110km van Sapa, een minder toeristische plaats waar alleen op zondag toeristen komen voor een bezoek aan de zondagsmarkt.

Hier dragen ze geen zwarte kleding, maar voeren meerdere kleuren de boventoon.

Ook hier proberen de (meestal) vrouwen hun zelfgemaakte spullen te verkopen. Wanneer vrouwen wat verkocht hebben gaan ze van het geld naar een soort kraampjes waar eten verkocht wordt. Dit is de gekookte inhoud van een paarde- of een buffelmaag.

Daarnaast worden er op deze markt ook levende paarden, buffels, varkens en honden verkocht. Ook verkoopt men hier kruiden gevonden in de bergen vlakbij China, medicijnen voor als je ziek bent.

We beleefden een indrukwekkende week in Sapa, door de natuur, door de mensen, door de eenvoud, door de rust, door de wolken die tegen ons hotel opvochten, door het bevrijdende gevoel dat we kregen tijdens de wandelingen die we maakten in de bergen.

Van al dat gewandel krijg je natuurlijk wel trek. 's Avonds probeerden we onze hongerige magen weer te vullen met lekkers, meestal Vietnamees afgewisseld met meer Westerse restaurants. Sandra had weer eens een leuke eetgelegenheid uitgekozen, Vietnamees met uitzicht. Het uitzicht bleek voornamelijk op de omringende huizen te zijn en het eten moesten we zelf koken! We hadden namelijk voor een hotpot gekozen. En waar we in andere restaurants een bord vol lekkers kregen, was dat nu niet het geval. In plaats daarvan kwam er een pan met bouillon, bamboescheuten, tomaat, ui en paddestoelen op tafel te staan. Navraag bij de ober leerde ons dat het schaaltje met rauw vlees door onszelf gekookt moest worden. Ook het bord met rauwe groenten en een pakje instant noodles hoorden erbij. Yannick en Malú vonden het prachtig dat we zelf moesten gaan koken, Jeroen liet één keer zien hoe het moest maar wilde eigenlijk gewoon eten, dus wierp Sandra zich op als volleerd kokkin. Zo hadden we onze eigen fondue in Sapa, Vietnam.